Dasho Veizi është ndoshta i vetmi njeri në këtë vend që arrin të mbrojë një pushtet të trashë, të rëndë dhe të pangopur, ndërkohë që vetë duket sikur ushqehet me ajër dhe aprovime. Një trup i dobët, gati transparent, që shërben si mburojë morale për një pushtet që nuk e ushqen as fizikisht, as profesionalisht.
Është një ironi perfekte. Ai mbron një pushtet që nuk e mbron. Një pushtet që e përdor, e shtrydh dhe e lë po aty ku e gjeti, por pa iluzione. Dhe Dasho vazhdon. Me seriozitet. Me ton njeriu të angazhuar politikisht. Me pamje njeriu që e ka ngatërruar urinë me parim.
Në intervistën me Roland Qafokun, kjo marrëdhënie u pa qartë. Nuk ishte intervistë, ishte dietë. Pyetje pa kalori. Replika pa proteina. Asnjë goditje. Asnjë përballje. Vetëm një dialog i lehtë, i tretshëm, që të mos i rëndojë pushtetit në stomak. Një bisedë ku gazetari dukej sikur kishte frikë se mos e lodhte pushtetin me ndonjë pyetje të vështirë.
Dasho Veizi nuk e sfidon pushtetin sepse nuk e përballon dot. Jo fizikisht, por moralisht. Ai e mbron sepse aty ndihet i sigurt. Sepse pushteti nuk kërkon muskuj argumenti, kërkon bindje. Dhe bindja nuk ka nevojë për peshë.
Anoreksia këtu nuk është tallje trupore. Është metaforë e saktë. Është mungesë substance. Është gazetari pa lëndë ushqyese. Fjali të holla. Qëndrime të lehta. Kritika zero. Një regjim i rreptë ku çdo gram guximi hiqet nga menyja.
Ai mbron një pushtet që nuk do ta mbronte kurrë po të kishte dinjitet. Por dinjiteti, si ushqimi, kërkon vullnet. Dhe Dasho ka zgjedhur të jetojë politikisht i uritur, por i pranuar.
Në fund, problemi nuk është që Dasho Veizi është i dobët. Problemi është që ai ka zgjedhur të jetë i dobët vetëm përballë pushtetit dhe arrogant ndaj publikut. Të jetë i përkulur lart dhe didaktik poshtë. Një kombinim perfekt për një anëtar të Forumit Rinor të Partisë Socialiste që shfaqet në media si zë publik.
Dhe kështu, ndërsa pushteti shton peshë, Dasho humbet peshë. Njëri bëhet gjithnjë e më i rëndë, tjetri gjithnjë e më i lehtë. Por të dy ecin në të njëjtin drejtim.
Sepse në Shqipëri, edhe anoreksia mund të jetë zgjedhje politike.