Ka shumë mënyra për të kuptuar sa thellë është zhytur politika shqiptare në cinizëm, por asgjë nuk e tregon më qartë sesa momenti kur Belinda Balluku hyn në Parlament si të ishte e përgëzuar, jo e akuzuar. Ndërkohë që mbi të qëndron një dosje korrupsioni që do të kishte rrëzuar qeveri të tëra në vende normale, ajo shfaqet e qeshur, e qetë, e paprekshme. Dhe mbi të gjitha, krenare.
Në Shqipëri, në mënyrë tragjikisht komike, drejtësia nuk të ndjek; drejtësinë e injoron. Dhe Balluku është sot simboli më i pastër i këtij mentaliteti. Ka ministra që mund të justifikohen. Ka ministra që mund të quhen të pafajshëm derisa të provohet e kundërta. Por pastaj ka ministra për të cilët fakti që ulen në Parlament është një fyerje e drejtpërdrejtë për mendjen e shqiptarëve.
Në rastin e Ballukut, nuk është vetëm çështja e akuzave. Është pafytyrësia e qëndrimit, sfida arrogante ndaj publikut, prania e vetëdijshme e dikujt që e di se nuk e prek as ligji, as morali, as drejtësia. Ajo nuk ulet në karrigen e saj si një zyrtare nën hetim – ajo ulet si një personazh që di mirë rregullin numër një të politikës shqiptare:
“Në këtë vend nuk të dënon kush, nëse ke duartrokitësit e duhur.”
E ndërsa opozita bërtet e shqyen skjeden e foltores, duke pretenduar se po lufton korrupsionin, Balluku nuk ka as nevojë të përgjigjet. Ajo rri aty, e patrazuar, e bindur se ky shtet është shumë larg asaj bote ku një ministër largohet për integritet. Në Shqipëri, largimi është për të dobëtit. Për të ndershmit. Për budallenjtë.
Balluku nuk është thjesht një emër në një listë të gjatë figurash të akuzuara. Ajo është simboli i dështimit të sistemit, prototipi i njeriut që e ka kthyer pushtetin në mbrojtje personale, dhe arrogancën në dekor pune. Në çdo dalje publike të saj, ka një lloj sigurie të pashpjegueshme – jo sigurie profesionale, por sigurie se nuk do t’i hyjë gjemb në këmbë. Dhe shfaqet kështu, sepse historia e ka mësuar që në Shqipëri funksionon:
Rri e qeshur, rri e fortë, rri aty ku je – se askush nuk të prek dot.
Të jesh në Parlament me dosje korrupsioni të hapura nuk është vetëm imoralitet. Është triumfi i pandëshkueshmërisë. Është fotografia perfekte e realitetit tonë: një vend ku faji ka humbur kuptimin dhe përgjegjësia është bërë e vjetruar si fjalor i epokës tjetër.
Belinda Balluku sot nuk është problemi i vetëm. Ajo është pasqyra. Dhe ajo pasqyrë është shkatërruese: na tregon një shtet ku aktorët politikë nuk kanë turp, dhe qytetarët janë mësuar ta përtypejnë këtë si të ishte normale.
Dhe ndoshta kjo është plagë më e madhe se çdo aferë korrupsioni.