Në një kohë kur media online pretendon të jetë rojtare e transparencës dhe moralit publik, disa portale në Shqipëri kanë rënë në një nivel aq të ulët, saqë nuk dallohen më nga skemat primitive të presionit dhe gjobvënies. Rasti më flagrant i ditëve të fundit është ai i Pamfletit, i cili arrin të kombinojë brenda të njëjtës faqe dy veprime që e demaskojnë plotësisht: publikimin e të dhënave private të qytetarëve dhe përfitimin financiar nga reklamat e po të njëjtit subjekt që sulmon.
Në foton e parë shihet qartë lista që Pamfleti ka publikuar, me emra, mbiemra, numra vilash dhe elementë kontratash të rezidentëve të Rolling Hills. Ky nuk është thjesht një akt i papërgjegjshëm mediatik. Është shkelje e pastër e ligjit. Ligji shqiptar “Për Mbrojtjen e të Dhënave Personale” ndalon kategorikisht publikimin e të dhënave identifikuese të personave privatë, sidomos adresave të banimit dhe informacionit kontraktual, përveç rasteve kur ka pëlqim të shprehur ose interes publik të domosdoshëm. As pëlqim nuk ka. As interes publik nuk ekziston. Ky publikim bie drejtpërdrejt në kundërshtim me nenin 4 të ligjit, i cili e ndalon përpunimin dhe shpërndarjen e të dhënave që nuk janë absolutisht të nevojshme. Në këtë rast kemi një publikim që nuk informon askënd, nuk zbulon korrupsion, nuk shërben për transparencë, por ekspozon njerëz të zakonshëm për klikime dhe trafik online. Kjo është shkelje ligjore dhe etike në të njëjtën kohë.
Por ironia e madhe është se skandali nuk mbaron te shkelja ligjore. Në foton e dytë shihet qartë se në të njëjtin portal, vetëm pak centimetra më sipër, është shfaqur një reklamë e paguar e RH Liqeni, pra e Rolling Hills, pikërisht subjektit që Pamfleti pretendon se “po e investigon”. Një portal që pretendon se mbron publikun, merr para nga i njëjti emër që e ka ekspozuar. Kjo është kontradikta më e madhe morale që mund të ketë një media: me një dorë sulmon, me tjetrën merr para; me një dorë ndez skandal, me tjetrën blaton hapësira për reklamë.
Dhe këtu del pyetja që çdo njeri normal e ka në mendje: si është e mundur që një media sulmon publikisht një subjekt, ndërkohë që në të njëjtën kohë përfiton financiarisht prej tij. Përgjigjja nuk kërkon shumë fantazi. Kjo është skema e njohur e gjobvënies mediatike. Fillimi është i njëjtë: sulmo falas, shto presion, krijo panik, ekspozo emra, krijo insinuata. Pastaj vjen hapi i dytë: shfaq reklamat, krijo marrëveshje, përfito nga frika dhe dëshira e subjektit për të minimizuar dëmin. Kjo nuk është gazetari. Është tregti presioni. Është shantazh i paketuar si “investigim”.
Pamfleti nuk e mban as maskën e gazetarisë dhe as petkun e moralit publik. Me publikimin e të dhënave private që shkel ligjin dhe me reklamën e të njëjtit subjekt që e sulmon, portali ka zbuluar vetveten më shumë se çdo kritikë. Nuk ka transparencë. Nuk ka investigim. Nuk ka etikë. Ka vetëm një formë moderne të gjobvënies që po shitet si lajm.
Dhe faktet janë aty, në dy foto që flasin më shumë se çdo fjalë: në njërën shkel ligjin duke ekspozuar qytetarët, në tjetrën përfiton financiarisht nga ata që i ekspozon. Ky është niveli ku ka rënë një pjesë e medias shqiptare. Një farsë e shitur si drejtësi. Një tregti e pistë e paketuar si transparencë.