E pashë ndeshjen Senegal–Egjipt me sytë e një tifozi të Liverpoolit, por edhe me ndjesinë se po shihja një histori që përsëritet. Përballë ishin sërish Sadio Mané dhe Mohamed Salah. Dy yje, dy shokë skuadre dikur, por një realitet i qartë: Mané, edhe këtë herë, doli mbi Salah.
Nuk është rastësi. Nga finalet te ndeshjet vendimtare, Mané ka ditur gjithmonë si t’i dalë përballë Salahut me qetësi, forcë mendore dhe vendimmarrje të ftohtë. Ai nuk ka nevojë të duket çdo minutë për të qenë vendimtar; mjafton momenti i duhur. Ndërsa Salah, sado brilant në klub, me kombëtaren shpesh ngarkohet me barrën e një vendi të tërë dhe kjo i rëndon.
Si tifoz i Liverpoolit, këtu më lind pyetja që s’më lë rehat: a gaboi klubi im kur zgjodhi të shiste Manén? Në Anfield, Mané ishte ai që çante mbrojtje të mbyllura, që punonte pa top, që i hapte hapësira edhe vetë Salahut. Ai ishte balanca emocionale dhe taktike e sulmit tonë. Pa të, shpesh dukemi më të parashikueshëm.
Po, Salah mbeti dhe vazhdon të shënojë. Por futbolli nuk është vetëm statistika. Është ndikim në ndeshje të mëdha, është prani në momente presioni. Dhe sa herë që shoh Manén me fanellën e Senegalit, duke udhëhequr, duke fituar dhe duke mposhtur sërish Salahun, nuk mund të mos mendoj se Liverpooli humbi diçka më shumë se një sulmues: humbi karakter.
Ndoshta koha do ta zbusë këtë ndjesi. Por sot, pas kësaj përballjeje, si tifoz i Liverpoolit, e them hapur: largimi i Manés më duket gjithnjë e më shumë një gabim që na kushton në ndeshjet ku duhen personalitet, jo vetëm yje.