Ka një vijë të kuqe që, kur kalohet, shteti pushon së ekzistuari si rend ligjor. Dhe ajo vijë quhet drejtësi e dyshuar si shërbim sekret. Rasti i Ina Ramës është simboli më i errët i kësaj prishjeje.
Prej vitesh, jo në periferi, por në qendër të debatit publik, qarkullojnë akuza se ish-kryeprokurorja ka pasur lidhje me struktura informative. Akuza që, në çdo shtet normal, do të kishin çuar në hetim parlamentar, verifikim të plotë, pastrim institucional. Në Shqipëri? Varrosje totale.
Kjo nuk është më heshtje. Kjo është mbulim.
Nëse drejtuesja e organit më të lartë të akuzës ka qenë e lidhur me shërbime sekrete, atëherë çdo dosje e mbyllur, çdo hetim i ndalur, çdo emër i paprekur merr një kuptim të ri. Atëherë drejtësia nuk ka qenë e verbër, ka qenë e drejtuar. Jo nga ligji, por nga informacioni. Jo nga e vërteta, por nga axhenda.
Dhe nëse këto akuza janë të pavërteta, atëherë sistemi është edhe më kriminal, sepse ka lejuar që një figurë kyçe e drejtësisë të mbetet përjetësisht nën dyshim, pa e pastruar kurrë emrin. Një drejtësi që nuk pastron as të vetët, është drejtësi që nuk ekziston.
Nuk bëhet fjalë për një individ. Bëhet fjalë për kapjen e shtetit nga errësira. Për përzierjen e drejtësisë me survejimin. Për shndërrimin e prokurorisë nga institucion ligji në instrument presioni.
Një shtet ku prokurori shihet si spiune nuk është shtet ligjor. Është regjim. Një vend ku qytetari nuk i trembet krimit, por drejtësisë, është vend i humbur. Dhe Shqipëria sot jeton pasojat e kësaj tradhtie institucionale.
Reforma në drejtësi u shit si shpëtim. Por askush nuk guxoi të hapë plagën e vjetër. Kush e drejtoi drejtësinë kur ajo ishte e zhytur në hije? Kush i dha asaj fytyrë zyrtare dhe shpirt të errët?
Sepse një gjë është e sigurt. Drejtësia që nuk jep llogari, që nuk sqaron dyshimet, që fshihet pas sekretit shtetëror, nuk është drejtësi. Është pushtet i maskuar. Është frikë e institucionalizuar.
Dhe kur drejtësia bëhet spiune, ligji vdes i pari.