Debatet e vazhdueshme mes Edi Ramas dhe Blendi Fevziut nuk lindin rastësisht dhe as nuk janë shpërthime spontane temperamenti. Ato janë të sinkronizuara në mënyrë perfekte me momentet kur qeveria përballet me kriza reale, skandale konkrete dhe çarje serioze në raportet ndërkombëtare. Sa herë realiteti bëhet i pakontrollueshëm, hapet një debat televiziv që prodhon zhurmë, konflikt dhe shpërqendrim.
Shembujt janë të shumtë dhe domethënës.
Kur shpërtheu çështja e Arben Ahmetajt, me akuza të rënda, arratisje dhe implikime direkte për kupolën e pushtetit, debati publik u zhvendos menjëherë nga përgjegjësia politike tek përplasjet televizive. Pyetja thelbësore “kush mban përgjegjë?” u zëvendësua me replika personale, ironi dhe spektakël mediatik.
E njëjta skemë u përdor edhe në rastin e **Belinda Ballukus, përballë dyshimeve për abuzime në sektorë jetikë si energjia dhe infrastruktura. Në vend të transparencës institucionale, publiku mori përballje artificiale. Në vend të shpjegimit, konflikt të prodhuar.
Skandali i AKSHIt, që ekspozoi dështimin e shtetit digjital dhe cenimin masiv të të dhënave personale të qytetarëve, u relativizua po në të njëjtën mënyrë. Asnjë përgjegjësi politike reale, asnjë dorëheqje domethënëse. Emra si Ergis Agasi kaluan nëpër media si zhurmë dytësore, pa u shndërruar kurrë në çështje themelore të debatit publik.
Ndërkohë, jashtë studiove televizive, Shqipëria përmbytej. Qytetarë të braktisur, shtëpi nën ujë, toka bujqësore të shkatërruara dhe një shtet që u shfaq i vonuar, i pafuqishëm dhe pa përgjegjësi. Në vend që vëmendja të fokusohej tek dështimi i menaxhimit, mungesa e infrastrukturës dhe abuzimet me fondet publike, opinioni publik u ushqye me debate fiktive dhe përplasje personale.
Modeli është i qartë: kur realiteti bëhet i rrezikshëm për pushtetin, krijohet një konflikt i kontrolluar për të zhvendosur fokusin. Një perde tymi për të shmangur llogaridhënien.
Por kulmi i kësaj strategjie u pa së fundmi, kur Rama jo vetëm që konfirmoi ftohjen me aleatin strategjik amerikan, por bëri atë që deri dje ishte e paimagjinueshme për një kryeministër shqiptar: flirtoi hapur me Kinën, duke përmendur “miq ndërkombëtarë” kinezë në Tropojë. Ky nuk është më manovrim diplomatik. Është sinjal politik dhe ideologjik.
Kjo është “perla” që i heq maskën të gjithës. Një kryeministër që, i përballur me izolim politik, skandale të brendshme dhe presion ndërkombëtar, kërkon alternativa autoritare dhe relativizon orientimin perëndimor të vendit, po e fut Shqipërinë në një qorrsokak historik.
Paralelja është e frikshme, por e pashmangshme: ashtu si Ruhollah Khomeini e izoloi Iranin duke e shtyrë drejt një rruge ideologjike kundër Perëndimit, Rama rrezikon ta izolojë Shqipërinë politikisht, duke e larguar nga aleatët natyralë dhe duke flirtuar me modele që nuk i përkasin këtij vendi.
Në fund, debatet Rama–Fevziu nuk janë as gazetari, as demokraci, as pluralizëm. Janë perde tymi. Dhe ndërsa publiku merret me zhurmën, qytetarët përmbyten, skandalet mbulohen dhe vendi rrëshqet ngadalë drejt një rruge pa dalje, ku pushteti mbijeton, por Shqipëria humbet orientimin.